SLAG OM MAKKUM
22 SEPTEMBER 2012

Zaterdagochtend vroeg op pad met de trailer. Tom Tom bij en die loodste ons zonder problemen naar Makkum. Kranen was vlot gebeurd  Gabriel en Dick verzorgde daarna het transport naar de startlijn/haven. Het mooie weer verleide ons om langer te blijven zitten want het was intussen lekker weer geworden. Gezellig kletsen met de andere roeiers. Toen werd het toch echt tijd want de eerste sloepen gingen al van start. Het werd wat rommelig in de sloep want ieder had zijn ding te doen. Willem in de stress want hij vreesde niet op tijd klaar te zijn! Dat klopte ook later; bij terugkomst werden we gewezen op een vergeten fendertje buitenboord. Dat was ons nog nooit overkomen! Denk niet dat we er last van hebben gehad maar voor het gezicht oogt het niet professioneel. Om de minuut gingen er 2 sloepen van start. We startte gelijk met de Toverbal. De Toverbal stoof weg en wij in de slipstream erachter. Het leek of wij ons iets in moesten houden om er achter te blijven. Dat beviel de roeiers niet want ze wilde gelijk vlammen! Willem schreeuwde: wacht af, straks buiten de haven krijgen we tegenwind en dan hebben wij er profijt van. Achter ons kwam een snellere sloep opzetten. Dick schreeuwde: achter die sloep aan die gaat harder. Willem twijfelde even maar besloot het te doen. Het bleek de Mac te zijn! Die hadden we al eens eerder langzij gehad! Tijdens de Maasrace bleek de stuurvrouw menig keer van koers te veranderen en wij vreesde nu weer het ergste! Zodra de Mac ons voorbij was stuurde Willem de CdB 2 achter de sloep en zweepte de roeiers op om bij te blijven. Dat lukte en de Toverbal lieten we ook achter ons. Willem maakte snel nog een foto tussen de pieren! Dat zou de laatste worden deze wedstrijd want de golven, wind en de strijd met andere sloepen maakte het Willem niet mogelijk om nog meer plaatjes te schieten. Tot opluchting van Jean Paul bleek later, want hij had al duizenden foto’s van sloepen!
Buiten de haven werd het voor ons iets gunstiger want de Mac had nu meer last van de tegenwind en de golven en wij konden goed volgen. Het stuurvrouwtje werd zenuwachtig en de roeiers in de Mac begonnen te schreeuwen dat we ze raakten. Gek werden ze van ons. Willem moest goed opletten om ze niet te raken.Nu kwam de Azorean High hard opzetten. De roeiers waren de Mac zat en we besloten even aan te pikken bij de Azorean High. Het lukte maar even, maar het hielp wel. De gang zat er goed in en we naderde nu de keerboei bij de sluizen van Kornwerderzand. Met een mooie zwaai en één boord roeiend keerde we om de boei heen. De roeiers aan BB benutten dit moment om snel wat te drinken. We roeide nu voor de wind, we gingen hard vooruit. De concurrenten kwamen nu ook snel opzetten: eerst de Anthony van Hoboken en even later de Twirre. De Anthony van Hoboken kwam ons met luid schreeuwende roeiers voorbij. Men rook een overwinning op ons team. Ze scheerde op de golven vooruit in een hoog slag tempo. Hoe lang hou je dat vol? Willem kreeg nu ook het idee om de golven te benutten en op iedere golf werd het tempo langzaam iets verhoogd en het werkte. Je voelde de sloep vooruit snellen. De roeiers kregen het ook in de gaten. Zodra er weer een hoge golf van achteren naderde werden ze wild en gaven zelf het hogere tempo aan. Menig keer scheerde we van onze concurrenten weg. Het lukte ons zelfs om de Twirre die ons intussen was gepasseerd bij te houden. Ook de Mac kwam ons weer voorbij. Sommige sloepen lopen beter voor de wind dan tegen. De Mac had weer problemen met sturen en kwam gevaarlijk dicht in de buurt van de Twirre met hun koers, gelukkig liep het goed af. Alleen krijg je de schrik van je leven als je door een ander gehinderd wordt. Ondertussen stoof de Moby Dick ons voorbij. In een hoog tempo al surfend op de golven zagen we deze sloep uit beeld verdwijnen. We naderde nu de keerboei en besloten snel een drink ronde te houden aan SB. Besloten was dat de SB roeiers de sloep rond de boei zouden trekken en dat de BB roeiers snel wat konden drinken.
Willem stuurde behendig de CdB 2 tussen de boei en een andere sloep door. We pakte meters op deze sloep met onze scherpe en snelle draai. Het werd weer zwaar tegen de wind in. Menig sloep haalden we in en zelfs de Twirre liep niet verder uit. Dat gaf ons moed. Ook hoorde je vaak iets over de insteek of het gelijk roeien door de sloep gaan. Willem greep dan in zodra hij merkte dat er te veel werd gepraat! Door roeien, let op je zelf en gelijk gaan riep hij dan luid. Waarna het tempo weer werd aangegeven door te tellen. We haalde nog regelmatig een sloep in. Zelfs de Evert Deddes kwam weer in beeld. Deze sloep was een minuut eerder gestart en wij wisten als we in de buurt kwamen het goed zou zitten qua handicap. Dat gaf de roeiers extra kracht. We naderde de laatste boei voor de haveningang. De golven leken hier al wat minder te worden. Dat was natuurlijk in ons nadeel want wij hadden het gevoel dat we in de hoge golven prima konden roeien en zelfs concurrenten inhaalde die ons vaak voorbleven. We zagen nu de Anthony van Hoboken richting de pier van de haven koersen. De afstand was al behoorlijk en Willem vreesde het ergste. De Twirre liep nu ook weer verder uit maar ze bleven in het zicht. Willem wist met deze gegevens en het langzaam naderen van de Evert Deddes het tempo en de moraal hoog te houden. Gelukkig haalde we nog enkele sloepen in. Even leek het er op dat we de bodem zouden raken zo dicht roeiden we langs de rietkragen. De roeiers werden zenuwachtig maar Willem wist de rust terug te krijgen met een goede uitleg: Jongens zo houden we straks de binnenbocht en kruip er geen sloep meer tussen. Gelukkig voor Willem bleek dit later te kloppen. Een snelle Whaler haalden ons langzaam in maar door de buitenbocht moesten zij meer meters afleggen en tot op de finishlijn werd er gestreden op leven en dood. Wij wonnen met enkele centimeters. Kapot kwamen we over de finish. Ieder had een goed gevoel over de race. Je hoorde allerlei opbeurende uitspraken maar de grootste angst bleef: wat was de tijd van de Anthony van Hoboken. Zij moesten rond de 4 minuten sneller roeien om ons te passeren op handicap.
We zochten een mooi plekje op tussen de boxen en besloten wat te gaan drinken bij de feesttent. Gelukkig was het heerlijk weer zodat we buiten konden zitten. Toen werd het voor ons ook tijd om naar de kraan te gaan waar we als laatste aan de beurt waren. Geen geduw of dringen met de trailer maar lekker op het gemakkie alles rijklaar maken. Zelfs de sloep werd grondig door JP schoongemaakt en het dekkleed bevestigd. Wat leren de boys toch snel! Wij hadden intussen begrepen dat de Anthony van Hoboken genoeg voorsprong op ons had om de eerste prijs te pakken. We waren natuurlijk wel nieuwsgierig naar de andere klasseringen maar met de lange reis nog voor de boeg en dat enkele toch graag op tijd thuis wilden zijn werd er besloten om niet op de prijsuitreiking te wachten omdat dit nog een tijdje zou duren. Later op de avond kregen we bericht van Dick dat we een 2e plaats hadden in het Kuiken Klassement en 9e in het Algemeen Klassement. Niet slecht in zo’n sterk deelnemersveld. De Anthony van Hoboken behaalde de 1e plaats in het Kuiken en 3e in het Algemeen Klassement. De komende twee laatste wedstrijden: Amsterdam en Muiden zullen beslissend worden voor beide teams. Dat beloofd nog wat.